[OmegRX-Crime THe DiaRY...]

เพื่อนเอ๋ย... นับจากวันที่เพื่อนมาขออาศัยอยู่ด้วย เพราะเหตุผลทางครอบครัวนั้น... ยามนี้ก็เกือบจะครบปีแล้ว

 

เพื่อนเอ๋ย... ด้วยความเข้าใจนั้นเราสองคนจึงอยู่ด้วยกันได้นานปานนี้เชียว...

 

แต่...

 

เพื่อนเอ๋ย... เมื่อไหร่ที่เพื่อนจะรู้จักคำว่า 'โตเป็นผู้ใหญ่' ได้สักที?

 

เพื่อนเอ๋ย... ค่าอินเตอร์เน็ต ค่าโทรศัพท์(ที่ใช้ต่ออินเตอร์เน็ต) ค่าไฟฟ้า และค่าสัพเพเหระในบ้านเราล้วนแต่เป็นคนควักจ่าย... ไม่เว้นแต่ค่าข้าวให้เมิงแดร๊กตอนเย็น!

 

เพื่อนเอ๋ย... ถ้าไม่นับถึงความ 'สงสาร' ที่มียามที่ได้เห็นแม่ของเพื่อนนั้น... กรูแทบจะไม่อยากเกี่ยวข้องกับเมิงเลยในยามนี้...

 

เพื่อนเอ๋ย... เมื่อไหร่ที่เพื่อนจะ 'ดูแลตัวเอง' เป็น?? และเมื่อไหร่ที่เพื่อนจะ 'ดูแลแม่ตัวเอง' เป็น??

 

เพื่อนเอ๋ย... เงินเดือนของเรานั้นสี่พันห้ายังไม่ถึง... แล้วค่าสัพเพเหระที่เราเอ่ยไปข้างต้นมันทำให้เงินเดือนที่จะซื้อข้าวให้เมิงแดร๊กแทบจะไม่มี!!!

 

เพื่อนเอ๋ย... เงินเดือนเมิงห้าพันนั้นมีค่าใช้จ่ายอะไรบ้างทำไมเราจะไม่รู้... ค่าผ่อนรถมอไซด์... ค่าใช้จ่ายของแม่ที่เพื่อนอุตส่าห์เจียดไปให้ตั้งห้าร้อย... ค่าน้ำมันรถซึ่งที่ทำงานเพื่อนนั้นก็ช่างไกลเหลือเกิน... และที่สำคัญ... ค่าห้องแคมฟ๊อกเมิงนั้น...

 

เพื่อนเอ๋ย... แม้ว่าเราจะไม่เสียค่าน้ำต่อเดือนซึ่งเป็นการประหยัดค่าใช้จ่ายระดับหนึ่งนั้น......... แต่ค่าไฟฟ้าอันเกิดจากการแชทแ_งถึงตีหนึ่งตีสองของเพื่อนนั้นทำให้มันไร้ค่ายิ่ง...

 

เพื่อนเอ๋ย... เพื่อนเป็นเ_ยอะไรต้องคุยทอสับพร้อมกับแชทแคมฯ ไปด้วยทั้งที่คุยกับคนๆ เดียวกัน

 

เพื่อนเอ๋ย... เรากะจะยกเลิกอินเตอร์เน็ตเพื่อเอาเงินรายเดือนมาจ่ายค่าไฟฟ้าที่ชักจะใกล้ห้าร้อยเข้าไปทุกวัน และคราวนี้เราจะยอมให้เพื่อนเล่นคอมได้จนถึงเช้าเลยดีมั้ย??

 

เพื่อนเอ๋ย... พอมานั่งคิดถึงเหตุผลนั้นเป็นเพราะเพื่อนมีแฟนใช่หรือไม่??  เราไม่เคยว่าหรอกนะ... แต่ถ้าเมิงมีแฟนแล้วเป็นเ_ยแบบนี้มันทนไม่ค่อยได้(ว่ะ)!!!

 

เพื่อนเอ๋ย... ถ้าเกิดวันหนึ่งเราลุกขึ้นแล้วไปตบเมิงสักฉาดพร้อมด่ากราดไม่ไว้หน้า... เพื่อนจะคิดยังไง??

 

เพื่อนเอ๋ย... ความเคยชินสมัยที่เพื่อนมีบ้านอยู่นั้นมันใช้ไม่ได้ในยามที่เพื่อนมาขออาศัยอยู่บ้านคนอื่นหรอกนะ... ถ้าเกิดว่าเราไม่ได้อยู่ตรงนี้นั้น... แล้วเมิงจะเฉดเฮดตัวเองไปอยู่กับใคร?!  เมิงไม่ต้องไปนอนข้างถนนหรอกเรอะ?!!

 

เพื่อนเอ๋ย... สำนึกในความเป็นจริงซะบ้างเถอะ... ชีวิตมันไม่ได้สุขสบายเหมือนเก่าก่อนแล้ว... จะตัดพ้อต่อว่าแม่ไปก็ไม่มีประโยชน์อะไร... เพราะตอนนี้ตัวเพื่อนเองก็มิได้ต่างกัน...

 

เพื่อนเอ๋ย... เราเหนื่อย... เหนื่อยที่จะต้องมานั่งคิดว่าวันนี้จะไปหาเงินที่ไหนมาซื้อข้าวเย็นให้พวกเรากิน... เงินที่เพื่อนช่วยเหลือเป็นบางวันนั้น... มันแทบจะหาประโยชน์ไม่เจอหากของใช้ในบ้านหมด (แป้ง สบู่ บลาๆๆ) ว่าแต่... มีเดือนไหนที่เมิงช่วยกรูถึงพันบ้าง(ว่ะ)!!!  เส้นสีทองๆ ที่คอกรูนี่เข้าๆ ออกๆ ร้านจนหมองหมดแล้ว!!!

 

เพื่อนเอ๋ย... หากใครถามว่า 'สิ่งที่น่าเบื่อที่สุดบนโลกใบนี้คืออะไร?' กรูคงชี้ไปที่เมิงแบบไม่ต้องคิดอะไร!!!

 

 

อย่ามาทำตัวนุ๋งนิ๋ง... คุยทอสับแชทเน็ตแ_งทุกวัน... เพราะมันก็แค่ทำให้กรูคิดอยู่อย่างหนึ่งว่า เมื่อไหร่หูเมิงจะหนวก และตาเมิงจะบอด!

 

บ่นนอนไม่หลับ แล้วใครไปเค้นเมิงไม่ให้เมิงนอนถ้าไม่ใช่เพราะตัวเมิงไม่นอนเอง!  ขึ้นเตียงก็คุยทอสับอยู่นั่น!! สักวันจะยกฝ่าเท้าข้างซ้ายอันงดงามนี้กระแทกขี้ข้างเมิงติดกำแพงให้ซี่โครงหัก!!!

 

ทุกวันนี้ถ้ากรูไม่ได้เป็น 'คนดี' แล้วเมิงจะยังอยู่ที่นี่ได้มั้ยห่ะ?!!!

ทุกวันนี้ถ้าไม่มีคำว่า 'เพื่อน' ค้ำชีวิตเมิงไว้จะเป็นยังไง?!!!

ทุกวันนี้ถ้าไม่เห็นแก่แม่เมิงกรูเฉดเฮดเมิงไปแล้ว!!!

 

กรูเป็น 'คนดี' เมิงได้ยินกรูมั้ย?!!!  ใครได้ยินกรูบ้าง?!!!

 

อย่าทำให้กรูเครียด... แค่เรื่องงานมันก็เกิดทนแล้ว!  แค่ต้องมาคิดหาเงินทุกวันนี้กรูก็เซ็งมหาเซ็งแล้ว!

 

ตอนนี้กรูเลิกคิดจะยกเลิกเน็ตแล้ว! เพราะยังไงซะกรูก็ยังอยากคุยกับกิ๊กแห่งชาติ(เน็ตคุง)กรู อยากคุยกับแมวม่วง(มูน) อยากคุยกับผู้จัดการเซเว่นแม่แจ่ม(ไซร์) อยากคุยกับทุกๆ คนอยู่!!!!!!!!!

 

เมิงได้ยินกรูมั้ย??? ใครได้ยินกรูบ้าง???

 

กรูยังเป็น 'คนดี' อยู่ใช่มั้ย???

 

 

 

 

แล้ววันไหนที่กรูหมดความเป็น 'คนดี' วันนั้นคงเป็นวันที่เรา 'ขาดกัน' ... เพื่อนเอ๋ย....