[OmegRX-Crime THe DiaRY...]

OmegRX Original Character FanFicTion

[InTRo Of MiND]

 

ตอนแรกนะงิ~

 

หนึ่งชั่วโมงต่อมา...

 

                                “ให้ตายสิ... ทำไมถึงได้เป็นคนแบบนั้นไปได้นะ” หลังจากที่เปลวเพลิงร้อนแรงดับมอดเหลือเพียงกลุ่มควันที่ค่อยๆ เจือจาง ราชามังกรดำในร่างของเปลวเพลิงสีม่วงดำก็ทอดถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย... จะว่าไปแล้วอาการก็พอๆ กันกับลูกชายคนโตที่นั่งหอบอยู่ใกล้ๆ กัน

 

                                “พ่อก็ลองถามตัวเองดูสิครับว่าเลี้ยงมาแบบไหนน่ะ?”

 

                                 “ก็เลี้ยงมาไม่ต่างจากที่เลี้ยงแกหรอกเฟ้ยเจ้าดาร์ก! เฮ้อ~” แล้วสองพ่อลูกก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่พร้อมกัน

                                “จะว่าไปแล้ว....... พ่อบอกน้องไปรึยังว่าฝ่ายหญิงจะมาแนะนำตัวบ้านเราวันนี้ด้วยน่ะ” ดาร์กหันควับมองผู้เป็นพ่อเหมือนจะพึ่งนึกขึ้นได้

 

                                “เออ....... รู้สึกจะยังนะ”

 

                                “.................................” เกิดความเงียบขึ้นรอบด้านอีกครั้งก่อนที่สองพ่อลูกจะอุทานออกมาพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมายว่า

 

                                “งานเข้าอีกแล้ว!!!”

  

                ทางด้านโอเมกที่แวบออกมาหลบอยู่ในสวนนอกปราสาทโดยเจ้าตัวได้สร้างแหล่งกบดาน(?)อยู่ภายในต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งด้วยการใช้เวทย์มนต์เจาะต้นไม้ให้เป็นโพรงขนาดใหญ่ในจุดที่ค่อนข้างสูง แล้วก็เอาอุปกรณ์ที่จำเป็นๆ มายัดไว้ภายใน เช่น ฟูกนอน ผ้าห่ม ตะเกียง หนังสือ แต่มีบางสิ่งบางอย่างที่ดูเหมือนจะเป็นความลับเดินไปมาอยู่ภายในนี้ด้วย

 

                                “มิ๊ว~” เจ้าสิ่งที่ว่าคือมังกรตัวเล็กขนาดพอๆ กับลูกฟุตบอลเด็กที่เดินเตาะแตะไปมา แต่สิ่งที่ทำให้มันเป็นความลับก็คือการที่มันมีสองหัว และสีสันประจำตัวก็ค่อนข้างแปลกคือมีสีส้มกับฟ้าอย่างละครึ่ง... มันกำลังส่งเสียงเหมือนลูกแมวพลางมองร่างที่นอนหลับอย่างสบายใจบนฟูกหนานุ่มบริเวณมุมสุดของโพรง

 

                                ... ฟรี้~ ฟรี้~ ... เสื้อคลุมสีดำยาวถูกถอดทิ้งกองไว้บนกล่องใบหนึ่ง แต่ดูเหมือนว่าเจ้ามังกรตัวเล็กจะจัดแจงพับวางไว้อย่างดี

                                 “มิ๊ว? / มิ๊...” หัวทั้งสองหันมองกันก่อนจะส่งเสียงเบาๆ ราวกับว่าพวกมันกำลังคุยกันเองก่อนจะเดินเตาะแตะขึ้นไปบนเบาะรองหนานุ่มที่ตั้งอยู่ใกล้ๆ ฟูกนอนแล้วทิ้งตัวลงนอนหลับตามผู้เป็นนายไป...

   

... คุณหนู จะแอบออกไปท้าสู้อีกเหรอค่ะ? ...

 

... ทำไงได้ล่ะ... การที่พวกเขาพ่ายแพ้ย่อมหมายความว่าพวกเขาไม่อาจปกป้องฉันได้ไม่ใช่เหรอ? ...

 

... แต่เรื่องที่จะมีคนชนะคุณหนูได้น่ะ...

 

... หึ! ถ้าไม่มี... ก็ไม่เห็นจะเป็นอะไรนิ ...

 

                   ‘จะเรียกว่า... หลงทาง ได้มั้ยนะ??’ ... ร่างที่สวมผ้าคลุมปกปิดตัวเองตั้งแต่ศีรษะจรดข้อเท้ายืนนิ่งคิดในใจขณะมองไปรอบๆ ......... สองข้างทางเต็มไปด้วยป่าไม้... ดอกไม้... บางทีก็มีสัตว์แปลกๆ โผล่หน้าออกมาให้เห็นด้วย... ไม่มีบ้าน... ไม่มีเงาคน... รอบข้างเต็มไปด้วยเสียงแมลงที่ทั้งคุ้นเคย และไม่คุ้นเคย แต่นั่นก็เพียงพอที่จะเป็นหลักฐานชี้ชัดแล้วว่าร่างนั้นกำลังหลงทาง... อย่างแน่นอน 

 

                                “....... รู้งี้พาเซอร์บี้มาด้วยก็ดี” ร่างนั้นบ่นพึมพำก่อนจะมองรอบตัวอีกครั้ง... มันไม่มีอะไรเปลี่ยนไปหรอกถ้าหากว่าจะไม่ออกเดินซะที... และเมื่อคิดได้ดังนั้นร่างนั้นจึงเริ่มออกเดินตรงไปข้างหน้าอีกครั้ง

 

                                “ไม่คิดว่าอาณาเขตป่ารอบปราสาทเผ่ามังกรดำจะกว้างขวางขนาดนี้... จะไปถึงก่อนขบวนเดินทางรึเปล่านะ? อุตส่าห์คิดว่าออกมาก่อนเพื่อจะได้มาดูลาดเลาแท้ๆ เชียว............... อื้อ~ นั่นอะไร???” แล้วร่างนั้นก็หยุดกึกเมื่อมองเห็นสิ่งแปลกประหลาดตรงหน้า... มันคือซากของบางสิ่งบางอย่างที่มีขนาดค่อนข้างใหญ่แต่ถูกปกคลุมด้วยเถาวัลย์ที่มีดอกไม้สีดำสลับแดงเบ่งบานเป็นแนวรอบๆ ซากนั้น

 

                                “.............. สัมผัสได้ถึงพลังเวทย์ด้วยแฮะ...” ร่างนั้นเอื้อมมือไปแตะดอกไม้สีแดงดอกหนึ่งตรงหน้าแต่แล้วดอกไม้นั้นก็ร่วงหล่นลงต่อหน้าต่อตาทั้งที่ร่างนั้นใช้เพียงแค่ปลายนิ้วแตะเท่านั้น

 

                                 “อ๊ะ! ... ยังไม่ทันได้ทำอะไรเลยนะ” ร่างนั้นสะดุ้งเล็กน้อยแล้วจู่ๆ เสียงหนึ่งก็แว่วดังขึ้น

                  ... อีก... แตะ... อีก...

                                  “เอ๊ะ??”

  

                ... ดอกนั่น... แตะ... อีก... ทำลาย... ผนึก... ที...

 

                                  “ผนึก... อย่างนั้นเหรอ...” และราวกับต้องมนต์สะกด... ร่างนั้นค่อยๆ แตะดอกไม้ทีละดอก... ทีละดอก... จนกระทั่งดอกไม้ทั้งหมดร่วงหล่นหมด...

                  ... อา... น่าดีใจ... น่าดีใจ... จริงๆ ฮะๆๆ ฮ่าๆๆ!!! ...

                  จากเสียงที่แค่แว่วดังกลับกลายเป็นเสียงหัวเราะน่าสยดสยอง ก่อนที่เศษซากกองใหญ่จะเริ่มขยับ... เสียงดังกึกกักสะท้อนลั่นไปทั่วป่า เศษฝุ่นหินหรือแม้กระทั่งเหล่าเถาวัลย์ค่อยๆ เลื่อนหลุดเมื่อเศษซากนั้นขยับลุกขึ้น ทำให้เห็นผิวสีขาวขุ่น... ร่างนั้นสูงประมาณพอๆ กับบ้านสองชั้น และเริ่มสงเสียงคำรามลั่น

                                  “ข้าคือ................ โบนดราก้อน!!!” กะโหลกใหญ่ยักษ์อ้าปากส่งเสียงคำรามลั่น ในเบ้าตาของมันเพียงประแสงสีแดงสว่างที่เต็มไปด้วยความมุ่งร้าย... กงเล็บสีขาวขุ่น และปีกที่ไร้หนังหุ้มนั้นกางออกกว้างราวกับจะผ่อนคลายความเมื่อยล้าจากการถูกจองจำ... และเสียงร้องนั้นก็ดังก้องไปถึง...

                  ฟุบ!!! 

 

                                “มิ๊ว?/มิ๊?”

 

                                 “กี๊ซ~ ......... ไอ้บ้าคนไหนไปปลุกไอ้ที่บ้ายิ่งกว่าให้ตื่นขึ้นมาล่ะเนี่ย??” ชั่วขณะหนึ่งที่คมเขี้ยวแหลมคมโผล่แว่บออกมา และกลับเป็นปกติอย่างรวดเร็ว จากนั้นร่างนั้นก็ผุดลุกขึ้นจากฟูกนอนคว้าเสื้อคลุมตัวเก่งมาส่วนแล้วเร่งรีบออกจากบ้านต้นไม้ไปพร้อมกับมังกรสองหัวตัวเล็กนั้น

to be countinue... (เมื่อชาติต้องการ... เรอะ?)